Beatles, the – Come together (1969)

oorsprong van Home » Chuck Berry
The Beatles – Come together
beatles come together origineel original
Het openingsnummer van album ‘Abbey Road’ uit 1969, wanneer het einde van The Beatles al is ingeluid. Het is een echt Lennon-nummer die John ook alleen inzong. McCartney was daar teleurgesteld over, omdat ze dit ook prima in harmonie hadden kunnen zingen

(o) Berry, Chuck – You can’t catch me (1956). De tekst “Here come a flattop, he was movin’ up with me” was van Berry, Lennon zong “Here come ol’ flattop, he come groovin’ up slowly”. Bezitter van de rechten van Berry’s lied, Morris Levy, spande een zaak aan, maar schikte met Lennon nadat de laatste beloofde 3 nummers op te nemen uit de “catalogus” van Levy. Dat werd onder andere hetzelfde ‘You can’t catch me’, dat Lennon in 1975 uitbracht. Come together werd uiteindelijk een van de bepalende nummers van The Beatles, vooral voor andere artiesten.

chuck berry original come together

Come together is vele malen gecoverd door de jaren heen, en de lijst met prominten is immens: Ike & Tina Turner (1970), Booker T. & The M.G’s (1970), Supremes (1970), Gladys Knight (1975), Brothers Johnson (1976). Ook vanuit de rockhoek komen covers van o.a. Aerosmith (1978), Def Leppard (1989) en Soundgarden (1989). Micheal Jackson heeft Come together ook gecoverd, 1 van zijn spaarzame covers in zijn muzikale carriere.  Hij nam een versie op in 1986 en was bestemd voor album ‘Bad’, maar dat haalde dat album niet. Wel kwam het als afsluitend liedje voor in de film Moonwalker. In 1992 verscheen het ook nog als b-kant op de single ‘Remember the Time’. McCartney mocht dan in de Beatles-versie zijn stem niet inbrengen, met Paul Weller en Noel Gallagher nam hij voor liefdadigheidsalbum Help een nieuwe Come together op (zoek op The Smokin’ Mojo Filters). Voor liefhebbers van electronische muziek, Junkie XL nam in 2017 met Gary Clarke Jr een versie op voor de film Justice League.

Top 40-notering

Emmylou Harris – You can never tell (C’est la Vie) (1977)

oorsprong van Home » Chuck Berry

Country-uitvoering maakt wereldhit van rock n rollnummer

de krijger muziekwinkel
Emmylou Harris You can never tell (c'est la vie) origineel
Emmylou Harris behoort toch wel tot de grootste vrouwelijke countrysterren aller tijden. Ze luisterde in die tijd in de tourbus naar rock ’n roll-oldies en daar zat ook deze song bij. Ze kende het al, uit haar tijd dat ze met een folktrio dit soort nummers live vertolkte. Nu was het tijd om You can never te dell maar eens op plaat op te nemen..

Muurteksten.nl de mooiste muurteksten

Origineel: Chuck Berry – You can never tell (1964). Berry schreef het nummer terwijl hij begin jaren ’60 in de bak zat vanwege een hier beschreven delict. De Amerikaanse rock ’n rollartiest zou met studioalbum ‘St Louis to Liverpool’ nog eenmaal succes hebben. Je zou het een verlenging van zijn hoogtijdagen kunnen noemen, single ‘No Particular Place to Go’ was hiervan de bekendste. Het zou ook zijn laatste Top 10-hit zijn in de VS, tot 1972 (toen hij nog incidentele grote hit ‘My Ding-a-Ling’ scoorde). ‘You can never tell’ reikte daar nog tot #14, in ons land was dit werkelijk waar Berry’s enige hit! En eentje met voor hem ongebruikelijk weinig gitaar, maar wel piano en saxofoon.

you can never tell original origineel

Het verhaal gaat over een jong stel, waarbij de man werk vindt en ze steeds welvarender worden. Niet zoals veel songs waarin stellen tegen van alles aanlopen, gaat het dit stel wel voor de wind. “”C’est la Vie”, says the old folks, ‘it goes to show you never can tell.” Emmylou had met haar versie succes in de Amerikaanse en Canadese countrylijsten, maar ook in Nederland (#4 in de Top40). Opvallend is vooral het vioolspel van haar dan vaste begeleider Ricky Skaggs. Ze coverde meer nummers in die tijd, veel daarvan -ook C’est la Vie- stonden op album ‘Luxury Liner’. Sommige zelfbenoemde countrypuristen vonden haar meer een coverartiest, wat ze zich toch wel moet hebben aangetrokken. You can never tell wilde Emmylou op een gegeven moment niet meer live spelen:  “I didn’t feel that I was bringing anything to it, I guess,”

You can never tell wordt onder verschillende titels opgenomen door o.a. Aaron Neville, Status Quo en (Kenny)Loggins & (Jim)Messina. Filmmakers zijn ook dol op het nummer, zo duikt het op in klassieker ‘Pulp Fiction’ (1994). En gebruikt Stephen King het in zowel ‘Rose Madder’ (1995) en The Institute (2019). Andere filmtitels waar het nummer in voorkomt zijn Spy Hard (1996), We Are Pregnant (2016), Arthur and the Invisibles (2006). Ook in grote TV-series slaan makers het niet over: The Big Bang Theory (afl “The Cohabitation Experimentation” – 2016) en Gilmore Girls (afl “Pulp Friction” – 2005)

Springsteen live versie

Toch lijkt de populairste versie online die van Bruce Springsteen te zijn, die speelde het in 2013 in Leipzig. Het verzoek komt vanuit het publiek en kun je Bruce zien die op zoek gaat naar de juiste toonhoogte. Daarna neemt hij zijn E Street Band mee in de song die hij zich meester maakt. Deze versie (hieronder ook te zien!) is op You Tube ruim 55 miljoen keer bekeken (november 2021). Het houdt op deze manier een classic zeker levende!

Top 40-notering

Lemmy Kilmister & Billy Gibbons & Dave Grohl – Run Rudolph Run (2008)

oorsprong van Home » Chuck Berry

Bijzondere metaluitvoering kerstklassieker

We Wish You A Metal Xmas & A Headbanging New Year: een album vol met kerstklassiekers, uitgevoerd door grote namen uit de heavy metal wereld. Wendy Dio -weduwe van Ronnie James Dio- stelde deze compilatie-cd samen De meest in het oog springende titel is toch wel deze uitvoering van de frontmannen van respectievelijk Motörhead, ZZ Top en Foo Fighters.

Origineel: Chuck Berry – Run Rudolph Run (1958). Berry nam het nummer 19 november 1958 op, dezelfde dag als zijn song ‘Little Queenie’. Dat deze 2 nummers qua melodie identiek zijn aan elkaar zal hier zeker verband mee houden. Berry kreeg de schrijverscredits samen met compagnon Marvin Brodie, maar op het gebruik van “Rudolph” zat copyright. Johnny Marks had namelijk het wereldberoemde Rudolph the Red-Nosed Reindeer geschreven en kreeg dus ook de credits, met Brodie.

 Sheryl Crow, Bryan Adams, The Grateful Dead, Bon Jovi en Lynyrd Skynyrd (als ‘Run run Rudolph’) namen covers op. Ook Hanson, Billy Ray Cyrus, Billy Idol en Cee Lo Green namen een versie op. De meest succesvolle vertolking komt van Whitney Wolanin uit A Christmas Story (2013), dat bereikte #2 in Billboard Contemporary Chart. Het nummer verscheen veel later ook in films als Home Alone, The Santa Clause 2 and Jingle All the Way.

Run Rudolph run original

Allesbehalve gepolijste uitvoering

Ondanks de reputatie die Motörhead in rockkringen heeft opgebouwd, hield Lemmy nog steeds vol dat ze gewoon een rock-‘n-rollband waren. Als je het volledige reportoire van ze luistert, kun je ontdekken dat Lemmy’s liefde voor rockabilly en ouderwetse rock-‘n-roll bestond. De gitaarlicks van hun versie waren ook helemaal in het straatje van ZZ Topfrontman Billy Gibbons. Het enige dat Grohl hoefde te doen is bij blijven en niet verdwalen onder de 2 andere legendes. Maar Grohl -gepokt en gemazeld als drummer- had daar allesbehalve problemen mee. Grohl nam met zijn Foo Fighters overigens ook nog een uitvoering van het nummer op in 2020.

Het is niet bepaald een gepolijste, noot-perfecte vertolking van het nummer. Nors, ruig en baldadig klinkt het, anders hadden we niet kunnen verwachten. Lemmy’s onnavolgbare gegrom zal op de meeste kerstplaten niet thuishoren, op deze plaat werkt het perfect. Gibbons speelt vrijwel alles volgens het boekje op gitaar. Maar we krijgen een stuk persoonlijkheid te horen in de solo’s, inclusief het kenmerkende gepiep , vooral in het outro.

Originals - De Oorsprong van de Hits