The Black Eyed Peas – Pump it (2005)

oorsprong van Home » Pulp Fiction

“Miskoop” leidde tot perfecte sample

pump it sample
Aanvankelijk dacht hij een kat in de zak gekocht te hebben. Dat gebeurde toen Will.i.am de verzamel-CD, die hij net had gekocht in een Braziliaanse platenzaak, in de speler schoof. Het was niet bepaald wat hij had verwacht en hij was dan ook behoorlijk chagrijnig. Maar nadat hij het nog een keer geluisterd had en opnieuw dat bewuste nummer voorbij hoorde komen, dacht hij: ‘wij moeten óók zoiets maken met Black Eyed Peas! ‘

Met dank aan Erwin van https://blogs.achterindeplatenkast.com/

Origineel: Dick Dale – Misirlou (1962).

De computer werd aangeslingerd en in de trein naar de luchthaven zette hij de eerste beats op band. De vlucht naar Tokyo gaf hem daarna voldoende tijd om dit onderdeel te perfectioneren. In een park in de Japanse miljoenenstad rondde hij vervolgens zijn productie af. Pump It was geboren! En dat allemaal dankzij The King of Surf Guitar. Het aanstekelijke en energieke riffje van Dick Dale máákt de plaat. Je zit er vanaf het allereerste moment hélemaal in.

Pulp Fiction

De meesten kenden Misirlou in 2006 waarschijnlijk al: Quentin Tarantino gebruikte het opzwepende nummer voor de cultfilm Pulp Fiction (1994). Hij moest daarvoor wel even flink in de archieven duiken, want Dick Dale zette het in het begin van de jaren ’60 op de band. Maar ook hij was niet de eerste.

Het liedje gaat véél verder terug. In de jaren ’20 van de vorige eeuw speelden veel Arabische, Griekse en joodse muzikanten het al. Op de vlucht voor het groeiende Ottomaanse Rijk weken veel Grieken uit naar Amerika. Het was Theodotos Demetriades die het daar op band zette en het de titel Misirlou gaf. Een kleine 20 jaar later volgde de eerste hitversie. Jan August, ’the one-man piano duet’ schopte het met zijn piano en xylofoon in 1946 tot de 7de plaats in de Billboard Jockey Charts.

Een weddenschap met een jonge bewonderaar zorgde er uiteindelijk voor dat Dick Dale zíjn versie maakte. De fan daagde hem uit om met maar één snaar van zijn gitaar een liedje te maken. Dale, met Libanese roots, herinnerde zich Misirlou, gespeeld door zijn oom op een zgn. oed en maakte er een rock n’ roll-plaat van. En díe versie zorgde er uiteindelijk voor dat Pump It daar in dat Japanse park het levenslicht zag.

En natuurlijk de versie uit de titel:

Emmylou Harris – You can never tell (C’est la Vie) (1977)

oorsprong van Home » Pulp Fiction

Country-uitvoering maakt wereldhit van rock n rollnummer

de krijger muziekwinkel
Emmylou Harris You can never tell (c'est la vie) origineel
Emmylou Harris behoort toch wel tot de grootste vrouwelijke countrysterren aller tijden. Ze luisterde in die tijd in de tourbus naar rock ’n roll-oldies en daar zat ook deze song bij. Ze kende het al, uit haar tijd dat ze met een folktrio dit soort nummers live vertolkte. Nu was het tijd om You can never te dell maar eens op plaat op te nemen..

Muurteksten.nl de mooiste muurteksten

Origineel: Chuck Berry – You can never tell (1964). Berry schreef het nummer terwijl hij begin jaren ’60 in de bak zat vanwege een hier beschreven delict. De Amerikaanse rock ’n rollartiest zou met studioalbum ‘St Louis to Liverpool’ nog eenmaal succes hebben. Je zou het een verlenging van zijn hoogtijdagen kunnen noemen, single ‘No Particular Place to Go’ was hiervan de bekendste. Het zou ook zijn laatste Top 10-hit zijn in de VS, tot 1972 (toen hij nog incidentele grote hit ‘My Ding-a-Ling’ scoorde). ‘You can never tell’ reikte daar nog tot #14, in ons land was dit werkelijk waar Berry’s enige hit! En eentje met voor hem ongebruikelijk weinig gitaar, maar wel piano en saxofoon.

you can never tell original origineel

Het verhaal gaat over een jong stel, waarbij de man werk vindt en ze steeds welvarender worden. Niet zoals veel songs waarin stellen tegen van alles aanlopen, gaat het dit stel wel voor de wind. “”C’est la Vie”, says the old folks, ‘it goes to show you never can tell.” Emmylou had met haar versie succes in de Amerikaanse en Canadese countrylijsten, maar ook in Nederland (#4 in de Top40). Opvallend is vooral het vioolspel van haar dan vaste begeleider Ricky Skaggs. Ze coverde meer nummers in die tijd, veel daarvan -ook C’est la Vie- stonden op album ‘Luxury Liner’. Sommige zelfbenoemde countrypuristen vonden haar meer een coverartiest, wat ze zich toch wel moet hebben aangetrokken. You can never tell wilde Emmylou op een gegeven moment niet meer live spelen:  “I didn’t feel that I was bringing anything to it, I guess,”

You can never tell wordt onder verschillende titels opgenomen door o.a. Aaron Neville, Status Quo en (Kenny)Loggins & (Jim)Messina. Filmmakers zijn ook dol op het nummer, zo duikt het op in klassieker ‘Pulp Fiction’ (1994). En gebruikt Stephen King het in zowel ‘Rose Madder’ (1995) en The Institute (2019). Andere filmtitels waar het nummer in voorkomt zijn Spy Hard (1996), We Are Pregnant (2016), Arthur and the Invisibles (2006). Ook in grote TV-series slaan makers het niet over: The Big Bang Theory (afl “The Cohabitation Experimentation” – 2016) en Gilmore Girls (afl “Pulp Friction” – 2005)

Springsteen live versie

Toch lijkt de populairste versie online die van Bruce Springsteen te zijn, die speelde het in 2013 in Leipzig. Het verzoek komt vanuit het publiek en kun je Bruce zien die op zoek gaat naar de juiste toonhoogte. Daarna neemt hij zijn E Street Band mee in de song die hij zich meester maakt. Deze versie (hieronder ook te zien!) is op You Tube ruim 55 miljoen keer bekeken (november 2021). Het houdt op deze manier een classic zeker levende!

Top 40-notering

Originals - De Oorsprong van de Hits