Laatst bijgewerkt op: 17/08/2026
De James Bond‑theme heeft een verrassende oorsprong. Het wereldberoemde motief werd in 1962 gecomponeerd door Monty Norman en later iconisch gemaakt door het krachtige arrangement van John Barry. In dit artikel ontdek je hoe een vergeten musicalsong uitgroeide tot het geluid dat James Bond voor altijd zou definiëren.
Hoe een vergeten musicalsong de basis werd
Original: Monty Norman – Bad Sign, Good sign (1961).Norman schreef deze staccato-tune voor de musical “A House for Mr Biswas”. Het heeft een Oosterse inslag, dankzij de sitarklanken, luister hiernaast. Die musical ging uiteindelijk niet door, maar de tune lag wel klaar. Dit zou de score worden voor eerste Bondfilm “Dr. No”, maar regisseur Terence Young vond het maar niks. Hij schakelde jong componist John Berry in om nieuwe arrangementen te meken, hetgeen gebeurde. Barry zou in de 11 daaropvolgende Bondfilms ook de muziek componeren, maar wie kreeg de credits voor dé James Bond Theme? Daarover later meer…
Maar is Norman op zijn beurt ook niet schatplichtig aan ene Artie Shaw? Die nam met zijn orkest in 1938 het stuk ‘Nightmare’ op, dat je hiernaast kunt beluisteren. Nightmare voelt als een sluipende mist die langzaam over een verlaten straat rolt. Het stuk opent met donkere, chromatische lijnen die meteen een wereld oproepen van rook, schaduwen en nachtelijke spanning. De stijl en atmosfeer komt zeker uit dezelfde hoek en liet John Barry zich vaak inspireren op swing en film noir‑sound. De sluipende orchestratie, de dreigende blazers kenmerken beide stukken. Toch ontbreekt wel de melodieuze overlap en is de orchestratie van Barry beduidend strakker.
Dit origineel komt meer in de Buurt
Nee dan komt Guy Mitchell – Ninety Nine Years (1956) een stuk dichter in de buurt. In ieder geval zijn er duidelijk meer raakvlakken dan alle de sfeer, denk aan bijvoorbeeld de korte staccato-noten. De hoekige, dalende melodielijn, de strakke ritmes en de punchy blazersaccenten liggen veel dichter bij de Bond‑sound dan bij tijdgenoten. Mitchell doet bij weinigen bellen rinkelen, maar was in de 50’s een groot zanger, presentator en acteur. Hij scoorde grote hits met o.a. ‘Singing The Blues’ en ‘Heartaches By The Number’ en zou liefst 44 miljoen platen hebben verkocht! Bovendien is er een tegel van hem op de Hollywoord Hall of Fame.
Je ziet het ook op het singletje hier links afgebeeld. Monty Norman was de schrijver van The James Bond Theme. In Dr. No klinkt het meteen in de iconische gunbarrel‑opening, waar de twangy gitaar en scherpe blazers voor het eerst te horen zijn. Het gitaarspel dat je kunt horen is van ene Vic Flick. Ook tijdens Bonds introductie in het casino en in enkele actiescènes duikt het thema op in korte variaties, waardoor het subtiel maar onmiskenbaar de toon zet voor 007’s filmische debuut. Je hoort tonen van distortion uit electrische gitaar, dreigend, gevaarlijk, aangevuld met blazers, die niet minder dreigend aanhoren.
Velen dachten dat Barry de componist was, daar is wel veel gesteggel over geweest door de jaren heen.Goed, Barry heeft de song wel iconisch gemaakt met big‑band‑jazz, surfrock‑gitaar en strakke blazers. Maar hij was niet de componist, al werd dat wel vaker gesuggereerd. The Sunday Times (Britse krant) suggereerde dat Barry de echte componist zou zijn, waarop Norman ze aanklaagde wegens laster. De rechter oordeelde in zijn voordeel en kon de krant hem 30.000 Pond betalen. Vanaf dat moment stond nog duidelijker vast: Norman = componist, Barry = arrangeur!
